Antoni Kraterski, ul. Antoniewska 34<\/strong><\/p>\n\n\n\n Jako osiemnastolatek, podobnie jak wielu mieszka\u0144c\u00f3w \u0141odzi, zg\u0142osi\u0142 si\u0119 do s\u0142u\u017cby w Legionach Polskich, walcz\u0105c w szeregach 6 Pu\u0142ku Piechoty, nast\u0119pnie 2 Pu\u0142ku Piechoty. Od listopada 1917 r. przebywa\u0142 na kursie Szko\u0142y Podoficerskiej Polskiej Si\u0142y Zbrojnej. Dnia 12 listopada 1918 r. po akcji rozbrajania Niemc\u00f3w, wraz z innymi m\u0142odymi \u0142odzianami, zg\u0142osi\u0142 si\u0119 do powstaj\u0105cego 28 Pu\u0142ku Piechoty, gdzie otrzyma\u0142 stopie\u0144 sier\u017canta sztabowego i przydzia\u0142 do 9 kompanii III batalionu dowodzonego przez kpt. Skwarczy\u0144skiego. Dnia 26 stycznia 1919 r. wyruszy\u0142 wraz z batalionem na \u015al\u0105sk Cieszy\u0144ski, gdzie walczy\u0142 z Czechami. Za swoj\u0105 postaw\u0119 w czasie walk odznaczono go Krzy\u017cem Walecznych. By\u0142 tak\u017ce awansowany do stopnia starszego sier\u017canta. Latem 1919 r. zosta\u0142 odes\u0142any do Dow\u00f3dztwa Okr\u0119gu Generalnego \u0141\u00f3d\u017a, oraz Batalionu Zapasowego 28 Pu\u0142ku Strzelc\u00f3w Kaniowskich.<\/p>\n\n\n\n Od 15 marca do po\u0142owy wrze\u015bnia 1920 r. ponownie by\u0142 w szeregach 28 pSK, a nast\u0119pnie przeniesiono go do Wojskowej Dyrekcji Telegraf\u00f3w i Telefon\u00f3w Nr.1. Dnia 15 kwietnia 1921 r. zostaje zwolniony do rezerwy. W 1927 r. zosta\u0142 awansowany na stopie\u0144 podporucznika rezerwy.<\/p>\n\n\n\n J\u00f3zef Starczewski, ul. Mazowiecka 65<\/strong><\/p>\n\n\n\n Ca\u0142e \u017cycie by\u0142 zwi\u0105zany z Widzewem. Pocz\u0105tkowo mieszka\u0142 przy ul. Rokici\u0144skiej 10 (od 1922 r.), nast\u0119pnie za\u015b przy ul. Mazowieckiej 65 (od 1929 r. a\u017c do \u015bmierci). Z zawodu by\u0142 tkaczem. Do wojska zaci\u0105gn\u0105\u0142 si\u0119 prawdopodobnie z punktu werbunkowego przy ul. Kresowej, kt\u00f3ry znajdowa\u0142 si\u0119 na Grembachu. Oficjalnie zosta\u0142 wcielony 27 pa\u017adziernika 1917 r. Pocz\u0105tkowo s\u0142u\u017cy\u0142 we Francji w III batalionie 1 Pu\u0142ku Strzelc\u00f3w Polskich. Po 15 kwietnia 1919 r. przydzielono go do 11 Pu\u0142ku Artylerii Polowej. J\u00f3zef Starczewski zosta\u0142 przeniesiony do rezerwy 4 lutego 1921 r. Podczas II wojny \u015bwiatowej pan J\u00f3zef zosta\u0142 wywieziony na roboty przymusowe do Niemiec. Prawdopodobnie by\u0142 tam ca\u0142e 5 lat i pracowa\u0142 w kamienio\u0142omach w g\u00f3rach Harzu. W tym obozie pracy by\u0142 z jednym ze swoich syn\u00f3w – Tadeuszem, kt\u00f3ry uciek\u0142 w 1942 r. i przedosta\u0142 si\u0119 do \u0141odzi.<\/p>\n\n\n\n Karolina Pigu\u0142owska \u2013 Buchalczyk, ul. Szpitalna 10<\/strong><\/p>\n\n\n\n Urodzi\u0142a si\u0119 2 pa\u017adziernika 1895 r. „w mieszkaniu na I pi\u0119trze \u015brodkowej oficyny fabrycznego osiedla Heintzla i Kunitzera na Widzewie”. W czasie II wojny \u015bwiatowej Karolina Pigu\u0142owska – Buchalczyk organizowa\u0142a zaopatrzenie i nale\u017ca\u0142a do sekcji kobiet znajduj\u0105cych si\u0119 w strukturach AK na terenie obecnej gminy Lesznowola. W wieku emerytalnym udziela\u0142a si\u0119 spo\u0142ecznie, szczeg\u00f3lnie w IV Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cym im. Emilii Sczanieckiej w \u0141odzi, kt\u00f3re by\u0142o jej szko\u0142\u0105 z pocz\u0105tku XX w. Zmar\u0142a 19 grudnia 1990 r. i pochowana jest na cmentarzu Do\u0142y w \u0141odzi.<\/p>\n\n\n\n Muzycy<\/em><\/strong><\/p>\n\n\n\n Alfred Orda <\/strong>(w\u0142a\u015bc. Alfred Wdowczak – Orda), ul. Nowogrodzka, mi\u0119dzy ul. Wilanowsk\u0105, a Antoniewsk\u0105<\/strong><\/p>\n\n\n\n Urodzi\u0142 si\u0119 w 1915 r. w \u0141odzi, by\u0142 prostej robotnicy \u201eWidzewskiej Manufaktury\u201d w \u0141odzi. W po\u0142owie lat 30. XX w. zosta\u0142y zauwa\u017cone jego niezwyk\u0142e zdolno\u015bci wokalne. Pracowa\u0142 w\u00f3wczas jako kowal. Pocz\u0105tkowo uczy\u0142 si\u0119 w \u0142\u00f3dzkiej szkole technicznej, ale wkr\u00f3tce zacz\u0105\u0142 ucz\u0119szcza\u0107 do Konserwatorium Muzycznego, gdzie pobiera\u0142 lekcje u Adeli Comte – Wilgockiej. W 1939 r. wyjecha\u0142 na studia wokalne do W\u0142och, do Mediolanu. Tam mia\u0142 bra\u0107 lekcje \u015bpiewu pod kierunkiem Alfredo Cecchi, ale wybuch II wojny \u015bwiatowej uniemo\u017cliwi\u0142 realizacj\u0119 tego planu. W 1940 r. wyjecha\u0142 do Francji. Wkr\u00f3tce przedosta\u0142 si\u0119 do Wielkiej Brytanii i zamieszka\u0142 w Szkocji. Tu zosta\u0142 solist\u0105 Scottish Orchestra. \u015apiewa\u0142 tak\u017ce w Royal Albert Hall i przez wiele lat wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 z BBC Symphony Orchestra. Wyst\u0119powa\u0142 r\u00f3wnie\u017c w Kanadzie i USA. W listopadzie 1959 r. odwiedzi\u0142 \u0141\u00f3d\u017a. Orda przekaza\u0142 wtedy a\u017c 10 000 funt\u00f3w (!) na prace rozwojowe Dzia\u0142u Muzykali\u00f3w \u0142\u00f3dzkiej Biblioteki Uniwersyteckiej. Zmar\u0142 24 lutego 2004 r. w Londynie.<\/p>\n\n\n\n Andrzej i Jerzy Rybi\u0144scy, r\u00f3g ul. Nowogrodzkiej i Widzewskiej<\/strong><\/p>\n\n\n\n Andrzej i Jerzy to utalentowani muzycznie bracia. Andrzej wraz z \u017con\u0105 Eliz\u0105 Grochowieck\u0105 i Zbigniewem Ho\u0142dysem za\u0142o\u017cy\u0142 w\u0142asny zesp\u00f3\u0142 \u2013 „Andrzej i Eliza”. Od 1974 r. w zespole wyst\u0119powa\u0142 r\u00f3wnie\u017c brat artysty \u2013 Jerzy Rybi\u0144ski. Zesp\u00f3\u0142 koncertowa\u0142 w Austrii, Belgii, Bu\u0142garii, RFN, Stanach Zjednoczonych, ZSRR. Karier\u0119 solow\u0105 Andrzej rozpocz\u0105\u0142 w 1981 r. i z tego okresu pochodzi jego najbardziej znany utw\u00f3r „Nie licz\u0119 godzin i lat”. Jerzy na karier\u0119 solow\u0105 zdecydowa\u0142 si\u0119 pod koniec lat 70. XX w.<\/p>\n\n\n\n W s\u0142u\u017cbie spo\u0142ecze\u0144stwu<\/em><\/strong><\/p>\n\n\n\n Kazimierz Mame\u0142ka, ul. Mazowiecka 43<\/strong><\/p>\n\n\n\n Urodzi\u0142 si\u0119 w 1922 roku w \u0141odzi. W 1946 r. uko\u0144czy\u0142 Pa\u0144stwow\u0105 Szko\u0142\u0119 Techniczno – Przemys\u0142ow\u0105, a w 1949 r. studium pedagogiczne dla nauczycieli szk\u00f3\u0142 zawodowych. W 1953 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 in\u017cyniera tkacza po egzaminie eksternistycznym na Politechnice \u0141\u00f3dzkiej. Stanis\u0142aw Skalski, ul. \u015bw. Kazimierza<\/strong><\/p>\n\n\n\n Urodzi\u0142 si\u0119 w 1870 roku w Br\u00f3jcach, zmar\u0142 za\u015b 5 lutego 1937 r. w \u0141odzi. By\u0142 lekarzem i dzia\u0142aczem spo\u0142ecznym. By\u0142 synem Teofila Skalskiego (kapitana powstania styczniowego) i Lucyny z Rogozi\u0144skich. Uko\u0144czy\u0142 szko\u0142\u0119 \u015bredni\u0105 w Kielcach w 1891 roku. Studiowa\u0142 na wydziale lekarskim Uniwersytetu Warszawskiego, a nast\u0119pnie Uniwersytetu Kijowskiego. Po powrocie do Kr\u00f3lestwa Kongresowego pracowa\u0142 w Piotrkowie Trybunalskim oraz w Tuszynie i dzia\u0142a\u0142 jako tw\u00f3rca k\u00f3\u0142ek rolniczych i towarzystwa po\u017cyczkowo-oszcz\u0119dno\u015bciowego.<\/p>\n\n\n\n W 1905 r. Skalski przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do \u0141odzi. Tam wsp\u00f3\u0142tworzy\u0142 Gimnazjum Polskie i dzia\u0142a\u0142 w: tajnym Towarzystwie Krzewienia O\u015bwiaty, Towarzystwie Krajoznawczym, Towarzystwie Higienicznym, Polskiej Macierzy Szkolnej, Gnie\u017adzie \u0141\u00f3dzkim Towarzystwa Opieki nad Dzie\u0107mi oraz tworzy\u0142 Towarzystwo \u201ePrzysz\u0142o\u015b\u0107\u201d zwi\u0105zane z wychowaniem w trze\u017awo\u015bci. Dzia\u0142a\u0142 r\u00f3wnie\u017c na rzecz utworzenia Muzeum Miejskiego. Anga\u017cowa\u0142 si\u0119 w prace Komitetu Pomocy Zlokautowanym Robotnikom, kt\u00f3rzy stracili prac\u0119 na skutek dzia\u0142a\u0144 zwi\u0105zanych z rewolucj\u0105 1905 r. <\/p>\n\n\n\n By\u0142 wsp\u00f3\u0142tw\u00f3rc\u0105 Towarzystwa Mi\u0142o\u015bnik\u00f3w Rozwoju Fizycznego na Widzewie. W 1911 r. w trakcie epidemii ospy przeprowadzi\u0142 na jej temat badania. W czasie I wojny \u015bwiatowej zosta\u0142 internowany przez Niemc\u00f3w w Kleczkowie. Po powrocie do \u0141odzi anga\u017cowa\u0142 si\u0119 w dzia\u0142anie G\u0142\u00f3wnego Komitetu Obywatelskiego, zostaj\u0105c przewodnicz\u0105cym Sekcji Sanitarno-Szpitalnej, gdzie dzia\u0142a\u0142 do 1918 r. By\u0142 ponadto zaanga\u017cowany we wsp\u00f3\u0142prac\u0119 z Inspekcj\u0105 Fabryczn\u0105 \u2013 dzia\u0142a\u0142 na polu edukacji nt. higieny, apelowa\u0142 o zwi\u0119kszenie liczby \u0142\u00f3\u017cek na szpitalnych oddzia\u0142ach zaka\u017anych, powo\u0142anie lekarza sanitarnego oraz wznowienie rejestracji przyczyn zgon\u00f3w. W 1918 r. zosta\u0142 lekarzem powiatowym Okr\u0119gowego Urz\u0119du Zdrowia oraz naczelnikiem Wydzia\u0142u Zdrowia Urz\u0119du Wojew\u00f3dzkiego \u0141\u00f3dzkiego. Od kwietnia 1918 r. by\u0142 cz\u0142onkiem Rady Szkolnej Miejskiej, gdzie po\u015bwi\u0119ci\u0142 si\u0119 trosce o zdrowie uczni\u00f3w rozpowszechniaj\u0105c nauk\u0119 na powietrzu. Ponadto walczy\u0142 z problemem alkoholizmu, a tak\u017ce zajmowa\u0142 si\u0119 kwestiami od\u017cywiania uczni\u00f3w i czysto\u015bci w szko\u0142ach.<\/p>\n\n\n\n
W latach 1946 – 1949 pracowa\u0142 w Zak\u0142adach Przemys\u0142u Bawe\u0142nianego nr 2 i 5 w \u0141odzi. W 1949 – 1961 by\u0142 nauczycielem tkactwa w Szkole W\u0142\u00f3kienniczej, w latach 1961 – 1963 wizytatorem i kierownikiem referatu w Kuratorium Okr\u0119gu Szkolnego miasta \u0141odzi, a w latach 1963 – 1983 do czasu przej\u015bcia na emerytur\u0119 by\u0142 dyrektorem Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 W\u0142\u00f3kienniczych Nr 1 w \u0141odzi.\u00a0
Opublikowa\u0142 12 ksi\u0105\u017cek i skrypt\u00f3w. Jest autorem oko\u0142o 50 program\u00f3w nauczania i opracowa\u0144 metodycznych oraz dw\u00f3ch okoliczno\u015bciowych artyku\u0142\u00f3w w „Techniku W\u0142\u00f3kienniczym” z 1979 r.
Kazimierz Mame\u0142ka od 1936 r. by\u0142 dru\u017cynowym ZHP, od 1961 r. komendantem Hufca ZHP, przewodnicz\u0105cym sekcji tkackiej w Centralnym O\u015brodku Metodycznym w Warszawie (1951 – 1961),cz\u0142onkiem Komisji Programowych Ministerstwa O\u015bwiaty i Wychowania (od 1962 r.)
W czasie okupacji by\u0142 kierownikiem konspiracyjnej grupy harcerskiej (1939 -1942), a potem wi\u0119\u017aniem obozu koncentracyjnego w O\u015bwi\u0119cimiu i Oranienburgu(1942 – 1945).
Odznaczony zosta\u0142 m.in. Krzy\u017cem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Medalem Komisji Edukacji Narodowej, Honorow\u0105 Odznak\u0105 miasta \u0141odzi, honorowymi odznakami resortowymi i stowarzyszeniowymi. Zmar\u0142 w 2004 r. w \u0141odzi.<\/p>\n\n\n\n![\"Zdj\u0119cie](\"https:\/\/msk.lodz.pl\/wp-content\/uploads\/2023\/11\/Jozef-Starczewski-1024x1024.png\")
![\"\"](\"https:\/\/msk.lodz.pl\/wp-content\/uploads\/2023\/11\/orda-1024x1024.png\")
![\"\"](\"https:\/\/msk.lodz.pl\/wp-content\/uploads\/2023\/11\/andrzej-Rybinski-z-eliza-grochowiecka-1024x1024.png\")
![\"\"](\"https:\/\/msk.lodz.pl\/wp-content\/uploads\/2023\/11\/andrzej-rybinski-1024x1024.png\")
![\"\"](\"https:\/\/msk.lodz.pl\/wp-content\/uploads\/2023\/11\/Kazimierz-Mamelka-1024x1024.png\")
![\"\"](\"https:\/\/msk.lodz.pl\/wp-content\/uploads\/2023\/11\/Stanislaw-Skalski-1024x1024.png\")