„Noc tysięczna druga” Cyprian, Kamil Norwid // wydarzenie

Teatr YETA
Noc tysiączna druga

Tekst – Cyprian Kamil Norwid
Muzyka – Adam Zajdel
Scenografia i kostiumy – Alicja Banasik
Projekt graficzny plakatu – Kalina Nowak
Producent – Fundacja Teatru YETA
Opracowanie tekstu i reżyseria – Adam Wrzesiński

OBSADA:

Roger z Czarnolesia – Dominik Zakrzewski / Paweł Żurawski
Lucia – Viktoriia Ptashynska / Maria Szymczyk
Dama – Kamila Biedrzycka / Marina Kardash
Doktor – Jakub Latos / Martin Jamrich

Poezja C.K.Norwida, polskiego poety, rysownika i dramaturga okresu późnego romantyzmu, nigdy nie trafiła “pod strzechy”. Podobnie jego teatr (jak sam pisał: “teatr bez teatru”). Specyficzna dla niego “biała dramaturgia” rzadko też trafia obecnie na teatralne afisze. Część jego twórczości dramatycznej została po prostu zapomniana. Tymczasem odnaleźć w niej można – po latach od ostatnich realizacji scenicznych – całkiem świeże – a być może “wiecznie żywe” – inspiracje.

Któż nie marzył o romantycznej, pięknej i czystej miłości? Któż z nas choć raz nie zacytował w jakimś pamiętniku czy sztambuchu, fragmentu nieśmiertelnego, Szekspirowskiego dzieła?

Czy znajdzie się wśród nas ktoś, kto – będąc w Weronie – nie pokusił się o to, by odnaleźć ten słynny balkon, z którego Julia pytała: “Romeo! Ach – czemuż ty jesteś Romeo”?

Miłość czysta – niejako żywcem wyjęta z drugiego listu św. Pawła do Koryntian – miłość idealna, a jednocześnie niemożliwa do spełnienia, stanowiła dla Norwida treść wielu przemyśleń i kanwę licznych utworów. W przypadku “Nocy tysiącznej drugiej” – utworu komediowego, odwołującego się w swej konstrukcji i charakterystyce postaci do stylu “commedia dell’ arte” – autor umieszcza akcję sztuki w “domu zajezdnym pod Weroną” i aranżuje spotkanie dwojga swoich bohaterów w scenie nie tyle “balkonowej”, co “przyokiennej”. Tam też recytowany jest liryk, który dla tych dwojga jest równie ważny i rozpoznawalny, jak dla nas tekst “Romea i Julii”. Miłość, ta siła przemożna, koło napędowe wszystkich ludzkich działań, w tej jednej, krótkiej chwili staje się dla owych ludzi całym światem. Budzi wspomnienia i jednocześnie daje im tę moc, by dalej iść przez życie.

Banał?

Być może. Tak jak życie, tak i miłość może być banałem – albo cudem. Czy więc opowieść to o banalności, czy o cudowności życia – oceńcie Państwo sami.